Konijn is takken aan het verzamelen om de kachel mee aan te maken. Omdat het ’s nachts goed heeft gewaaid liggen er overal in de tuin takken. Hij maakt nette hoopjes van alle afgewaaide takjes die hij kan vinden. Zo’n twee uur later is hij klaar.
“Konijn?” vraagt zeemeermin, “ik heb het koud.” “Ok meer, ik zal de kachel aan gaan maken. Doe maar alvast een warme trui aan.”
Konijn gooit een hele berg takken in de kachel, houdt er een vuurtje bij... en woesj! Het brandt al lekker. Konijn en zeemeermin nestelen zich heerlijk op een kleedje voor de kachel.
“Help!” klinkt plotseling een klein stemmetje vanuit de kachel “HEEELP”, heel hard. Konijn en zeemeermin springen op.
Konijn doet het deurtje van de kachel open en er tuimelt een zwartgeblakerd takje uit dat stilletjes op de grond blijft liggen.
Zeemeermin komt met haar oor dichtbij het takje om te luisteren, ‘heh ....heh...’ heel zwaar geadem komt er uit de tak. ‘Hij leeft nog,’ verklaart zeemeermin. ‘Laten we hem mond-op-mond beademing geven.’ ‘Weet je hoe dat moet zeemeer?’ ‘Ja, ik was eens op zee en toen heb ik een visser gered met mond-op-mondbeademing’. Zeemeermin brengt tak weer tot leven en geeft hem een blaadje sla voor de schrik en met z’n drie-en blijven ze nog de hele avond gezellig bij de kachel zitten en kletsen en sla eten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten